The Art of Seduction - Robert Greene

అబిడ్స్ మార్కెట్ లో హాట్ కేకుల్లా అమ్ముడుపోయే రచనల్లో రాబర్ట్ గ్రీన్  పుస్తకాలు కూడా ఉంటాయి. ముఖ్యంగా "48 లాస్ ఆఫ్ పవర్" బావుందని కొందరు మిత్రులతో సహా మా పిల్లవాడు కూడా చెప్పడంతో (పిల్లల బుక్ క్లబ్ లో భాగంగా స్నేహితులు అందరూ చదివారని అన్నాడు), సరదాగా గ్రీన్ పాపులారిటీ ఏమిటో చూద్దామని ఈ పుస్తకం చదివాను. కరెంట్ ట్రెండ్స్ విషయంలో నా అజ్ఞానాన్ని నాకు మరోసారి గుర్తుచేసిందీ పుస్తకం. :)  

"నాలెడ్జ్ ఈజ్ పవర్" అంటారు. కానీ ఒక సూపర్ హీరో సినిమాలో అన్నట్లు "విత్ గ్రేట్ పవర్ కమ్స్ గ్రేట్ రెస్పాన్సిబిలిటీ". జ్ఞానాన్ని సంపాదించడంలో ఉండే జిజ్ఞాస మంచిదే గానీ దాన్ని ఆ జ్ఞానాన్ని ఆచరణలో పెట్టే లేదా వినియోగించే విధానంలో జాగ్రత్త, జాగరూకత లాంటివి అవసరమవుతాయి. కొన్నిసార్లు ఆ జ్ఞానాన్ని వినియోగించవచ్చా లేదా అనే విచక్షణకు ఖచ్చితమైన ఒక 'మోరల్ కంపాస్' మరింత అవసరమవుతుంది.

Image Courtesy Google

పుస్తకాల విషయంలో మంచి పుస్తకాలూ, చెడ్డ పుస్తకాలూ లాంటివేవీ ఉండవంటారు వైల్డ్, ఏ పుస్తకమైనా బాగా రాసినదైనా అయి ఉండాలి,లేదా చెత్తగా రాసినదైనా అయి ఉండాలన్నది ఆయన ఉద్దేశ్యం. మానవ సమాజంలో పరమ అనైతికమైన (?) విషయాలుగా భావించే అంశాలను సైతం అద్భుతమైన భాషా సౌందర్యాన్ని ఉపయోగించి వినసొంపుగా చెప్పి ఒప్పించగలిగే నేర్పు కొందరు రచయితలకు ఉంటుంది. నేను చదివిన కొన్నిట్లో నబకోవ్ 'లోలిటా', ఆండ్రే గిడే 'ఇమ్మోరలిస్ట్', హెర్మన్ హెస్సే 'స్టెప్పెన్ వుల్ఫ్' లాంటివి ఈ కోవలోకి వస్తాయనుకుంటాను. ఏ పుస్తకమైనా నైతికానైతికమైన అనేక విషయాలను చెబుతుంది. అది ఏం చెబుతుంది అనేది ప్రక్కన పెడితే అందులోంచి ఏం తీసుకోవాలనేది పూర్తిగా పాఠకుల మానసిక పరిపక్వతా, విచక్షణల మీద ఆధారపడి ఉంటుంది. ఫ్రాయిడ్ సైకో ఎనాలిసిస్ తెలిసి ఉండడం ఎంత అవసరమో, దాన్ని అన్ని మానవసంబంధాల్లోనూ అమలుచెయ్యాలనుకోవడం అంతే అసంబద్ధం. ప్రతీ  మనిషీ ప్రత్యేకం, అన్నిటికీ ఒకే మూసలో పనిచేసే మంత్రం ఉపయోగించడం చాలా బ్యాడ్ ఐడియా.  

ఆ మధ్య చూసిన ఏదో తెలుగు సినిమాలో పెళ్ళిలో 'రొమాన్స్' అవసరం అని ఒక ముక్తాయింపునిచ్చారు. కానీ ఆ 'రొమాన్స్' అనే బ్రహ్మ పదార్థం ఏమిటనేది చాలామందికి తెలీదు. (పెద్దలు కుదిర్చిన పెళ్ళిళ్ళు చేసుకున్న ఓల్డ్ స్కూల్ పీసెస్ అయిన మాతో సహా :) ) రాబర్ట్ గ్రీన్ రాసిన నాన్ ఫిక్షన్ రచన 'ది ఆర్ట్ ఆఫ్ సెడక్షన్' లాంటి పుస్తకాలు ఆ సో కాల్డ్ 'రొమాన్స్' అంటే ఏమిటో కొంత వరకూ చెబుతాయి అనుకుంటాను. దాదాపు 500 పేజీల ఈ పుస్తకం ఇప్పటి  "కంట్రోల్" ప్రాతిపదికగా నడిచే మానవ సంబంధాలకు అద్దం పడుతుంది. అడ్రినలిన్ రష్, excitement ఇచ్చేది మాత్రమే ప్రేమని అనుకునే నేటి తరానికి గ్రీన్ చెప్పే చిట్కాలు సరిగ్గా సరిపోతాయి.

ఇవన్నీ తెలిసి ఉండడం మానసిక పరిపక్వతకు అవసరమే కానీ మానవ సంబంధాల్లో ఈ చాణక్య సూత్రాల ఎత్తుకు పై ఎత్తుల కంటే 'ప్యూరిటీ ఆఫ్ కన్సైన్స్' అత్యంత అవసరమని నమ్మే పాత తరం వ్యక్తులుగా చెప్పేదేమంటే ఈ పుస్తకాన్ని చదవండి కానీ ఇందులో ఉన్నవేవీ పాటించకండి. ఒక మనిషితో వ్యవహరించేటప్పుడు మీ జ్ఞానాన్నీ, తెలివితేటల్నీ వారి మీద ప్రయోగించకుండా మరో మనిషిగా ప్రేమతో, దయతో వ్యవహరిస్తే చాలు. మనకి నచ్చిన మనిషిని "విక్టిమ్" అనీ "టార్గెట్" అనీ అంటున్నప్పుడే రచయిత స్టాండ్ ఏంటో మనకి స్పష్టంగా తెలిసిపోతోంది. 

శాంపిల్ కి మోడరన్ చాణక్యుడు చెప్పిన కొన్ని మనిషిని టార్చర్ చేసే, సారీ.... సెడక్షన్ పద్ధతులు. కొన్ని చదువుతుంటే ఎంత షాకింగ్ గా అనిపించిందో చెప్పలేను.

1.Choose the Right Victim

2.Create a False Sense of Security—Approach Indirectly

3. Send Mixed Signals

4. Appear to Be an Object of Desire—Create Triangles

5. Create a Need—Stir Anxiety and Discontent

6. Master the Art of Insinuation

7. Enter Their Spirit

8. Create Temptation

9. Keep Them in Suspense—What Comes Next?

10. Use the Demonic Power of Words to Sow Confusion

11. Pay Attention to Detail

12. Poeticize Your Presence

13. Disarm Through Strategic Weakness and Vulnerability

15. Isolate the Victim 

17. Effect a Regression

18. Stir Up the Transgressive and Taboo

19. Use Spiritual Lures

20. Mix Pleasure with Pain

Evenings with Idries Shah - Idries Shah

రీడింగ్ లాగ్ : ఈవెనింగ్స్ విత్ ఇద్రీస్ షా.

ఇద్రీస్ షాను గత కొద్దికాలంలో ఎన్నోసార్లు చదివాను. నా వరకూ ఫిక్షన్, నాన్ ఫిక్షన్ల మధ్యలో అనేకానేక మజిలీలలో ఆయన ఒక దాహం తీర్చే ఒయాసిస్సు. కానీ షా ను చదవడంలో ఒక సౌకర్యం ఏమిటంటే, రోలన్  బార్త్, క్రిఝానోవ్స్కీ, బోర్హెస్, కాఫ్కా, సొంటాగ్ లాంటి హేతువాద, తాత్విక రచయితల్లాగానో, లేదా ఇతర తత్వవేత్తల్లాగానో ఈయన పాఠకుల నుండి పూర్తి స్థాయి అటెన్షన్ డిమాండ్ చెయ్యరు. నిజానికి సూఫీ తత్వమంటేనే సరళత్వం కదా !

Image Courtesy Google

మనకి వీలైనప్పుడు ఆ పెద్దాయన దగ్గరకెళ్ళి కాసేపు కూర్చుంటే బోలెడన్ని కబుర్లు చెబుతారు. దేశవిదేశీ సూఫీ తత్వాన్ని కాచి వడబోసిన వ్యక్తిగా ఆ సంస్కతిని గురించి ఎక్కడెక్కడి కథలో ఏరుకొచ్చి మరీ చెబుతారు. అప్పుడప్పుడూ అలసిన వేళల్లో ఆటవిడుపుగా ఆయన దగ్గరకొచ్చి కాసేపు కూర్చోవడం, ఆయన క్లుప్తంగా, సరళంగా చెప్పే గాఢత్వంతో కూడిన సూఫీ జ్ఞానాన్ని దోసిళ్ళతో పట్టుకోవడం Caravan of Dreams, Reflections, Wisdom of the Idiots వంటివి చదివిన సమయంలో అనేకసార్లు అనుభవమే.

ఇప్పటివరకూ వాస్తవిక, కాల్పనిక ప్రపంచాల మధ్యలో నేను ఆయన్నొక చిరు  మజిలీగానే చేసుకున్నాను తప్ప, ఆయన్నే గమ్యంగా చేసుకుని చదివిందైతే లేదు. గ్లోబల్ పాండెమిక్ కాలంలో Stoic ఫిలాసఫీ చదివినట్లుగానే 2023 ఇద్రీస్ షా కే నామ్. :)

[అన్నట్లు ఆయన పెద్దలతో పాటు పిల్లలకోసం కూడా అనేక కథల పుస్తకాలు రాశారు. చక్కని ఇల్లస్ట్రేషన్స్ తో పిల్లలకు ఈ చిన్న చిన్న కథలు చెప్పడానికి బాగుంటాయి.] ఇందులో అన్ని పిట్ట కథల్లోకీ నాకు ఎక్కువగా నచ్చింది "Monarch and Artist".

పుస్తకం నుండి కొన్ని నచ్చిన వాక్యాలు : 

As a wise man once said: ‘If anyone delights in mud, clear water will not attract him.’

--------------------------------------------------------

People who believe that they will find something in a thing will tend to find it: and this includes such things as contentment with a system. People, on the other hand, who have something missing (or not yet found) in themselves and exteriorize this sense are looking for imperfection even in something they are studying. They will bring this sense of lack to the subject in question, and will attribute this sense of something missing to the materials, the people, the system. In more recent years  – say the past forty or ffty – there has been a growing understanding of this syndrome, while it is not uncommon to read in former times of people who were obviously misfits drifting from one thing to another and calling everyone and everything else a misfit, or incomplete. Yet Rumi, for instance, clearly says 700 years ago: ‘The lack is in you, fortunate one, and not in It or Them…’

----------------------------------------------------------

ఈ మధ్య చాలామంది తాము సూఫీలమని చెప్పుకోవడం ఒక కల్ట్ గా, ఫ్యాషన్ గా మారిందని ఇంటర్వ్యూ చేసే వ్యక్తి ప్రశ్నించినపుడు :  

Q: There is a craze to call oneself a Sufi, in the West. At the same time, there are many reputable people in Europe and America who are connected with the Sufis. How can we make sure that the craze does not spoil the name and work of the Sufis?

A: From time to time, there is a craze for almost everything somewhere. The craze dies out, and people do not in any case usually assume that oddities are truly representative of the thing itself. For instance, there is a vegetarian craze, but this does not give vegetables a bad name: it only means that some people are more or less obsessed by vegetables. The craze for pornographic films does not endanger films, and so on.

The best safeguard is for normal people to treat the craze  – and the crazies – in the way which they deserve.

This is easy for us, since the Sufis and Sufism have a reputable ancestry and many normal adherents.

Your anxiety may perhaps be allayed by looking at a story which reports something which happened recently.

At a diplomatic reception in Bonn, a woman waitress spilt a tray of drinks over a distinguished Middle Eastern ambassador, who happens to be a Sufi.

She said: ‘Do forgive me. You see, I am a Suf. I am not a waitress!’ The diplomat looked at her and answered: ‘You thought that you were a Sufi and not a waitress. Well, you may be assured that not only are you not a Sufi, but you really are a waitress!’

------------------------------------------------------------

‘God will forgive the breaking of a fast; but how can one compensate a man for breaking his heart?’

In the eyes of the Sufi, a sin against a man, which may include distressing him, is also a ‘sin against God’.

హ్యాపీ రీడింగ్ :)